|
FAT
& NTFS & WinFS (part 1)
گرد
آوري و
ويرايش:
حسين غروي
همان
گونه كه
سيستم
عاملها
پيشرفت
كرده اند،
سيستم
فايلهايي ( File
system
) كه پي سي ها
براي اداره
اطلاعات
ذخيره شده
به كار مي
برند نيز
پيشرفت
كرده اند.
هر سيستم
فايلي يك
يا چند
فرمت ( Scheme
) را براي
ذخيره داده
ها، اسمهاي
فايل،
خصوصيات
امنيتي و
ساير
اطلاعات بر
روي سطح
مغناطيسي
ديسك سخت
پشتيباني
مي كند. اگر
ويندوز خود
را به يك
ويندوز
جديد ارتقا
بدهيد، از
شما خواهد
خواست كه
مشخص كنيد
كه از كدام
فرمت مايل
هستيد
استفاده
كنيد.
مفهوم
سيستم فايل
براي بعضي
از كاربران
به ويژه
كاربران
تازه كار
كمي گيج
كننده است،
اما اگر
شما ضعفها
و قوتهاي
هر سيستم
فايل را
بشناسيد
بهتر مي
توانيد
مناسب ترين
سيستم فايل
را با توجه
به نوع
كاركرد
انتخاب
كنيد.
سازگاري
سيستم فايل
در صورتي
اهميت مي
يابد كه
قصد داشته
باشيد كه
بيش از يك
سيستم عامل
بر روي يك
كامپيوتر
نصب كنيد.
اين را هم
به خاطر
بسپاريد كه
انتخاب
سيستم فايل
نادرست مي
تواند روي
كارايي
سيستم،
كارايي
ديسك سخت و
حتي
خصوصياتي
كه سيستم
عامل
پشتيباني
مي كند
تاثير
بگذارد.
در
اين مقاله
مي خواهيم
به بررسي
اختلافات،
مزيتها و
معايب بين
فرمتهاي
استفاده
شده
بپردازيم و
ببينيم كه
كدام يك را
بايد
انتخاب
كنيد. در
ضمن اين كه
آيا اگر
تصميم
بگيريد كه
موقع نصب
سيستم عامل
يا ارتقاي
سيستم عامل
فرمت آن را
عوض كنيد
آيا بعدها
مي توانيد
فرمت ديسك
سخت را عوض
كنيد و به
فرمت اوليه
برگرديد؟
·
تاريخچه
و مباني
سيستم
فايلهاي
مايكروسافت
سيستم
فايلهاي
مختلف پي
سي خصوصيات
ديسكهاي
سخت موجود
در زماني
را كه هر
سيستم عامل
ابداع شده
است بازتاب
مي دهد.
وقتي در
سال 1981 اولين
بار IBM
PC
معرفي شد،
بزرگترين
ديسك سخت
آن زمان 10
مگابايت
حجم داشت و
اكثر پي سي
ها از يك
ديسكتران 25/5
اينچي بهره
مي گرفتند
كه به
عنوان
رسانه
ذخيره گر
اصلي آنها
عمل مي كرد.
فرمتهاي
ديسك بايد
بسيار
كارآمد و
سيستم
فايلها
بايد ساده
مي بود.
داس
( Dos
) كه
در سال 1981
معرفي شد،
فايلها را
با استفاده
از FAT
( Fail
Allocation Table
) اداره مي
نمايد.
همان گونه
كه وقتي كه
قصد داريم
حجم زيادي
از اطلاعات
را در جايي
ذخيره كنيم
نياز به
نوعي سيستم
بايگاني
خواهيم
داشت تا
بتوانيم به
سرعت از آن
اطلاعات
استفاده
كنيم و در
كمترين
زمان ممكن
به هر قسمت
از اطلاعات
دسترسي
داشته
باشيم در
ذخيره
اطلاعات در
ديسك سخت
هم نياز به
نوعي سيستم
بايگاني
داريم تا
دسترسي
سريع به
اطلاعات را
فراهم كند.
هدف اصلي FAT
ذخيره كردن
مكانهاي
قطعات فايل
ديسك،
مشهور به
كلاستر ( Cluster
)
است. اگر
ديسك سخت
شبيه به يك
كابينت
بايگاني
پرونده ها
باشد يك
كلاستر
شبيه به
يكي از
كشوها در
كابينت
پرونده
هاست با
اين تفاوت
كه در كشو
معمولا
تمامي يك
پرونده
قرار مي
گيرد در
حالي كه هر
كلاستر مي
تواند فقط
بخشي از يك
فايل را
نگه دارد.
به همين
خاطر يك
فايل ممكن
است چندين
كلاستر را
به خود
اختصاص
بدهد. در
ضمن در
صورتي كه
بخشي از يك
كلاستر
توسط قسمتي
از فايل
اشغال شود
كه كوچكتر
از اندازه
كلاستر
باشد، در
هنگام
ذخيره
اطلاعات
مربوط به
يك فايل
ديگر از
فضاي
باقيمانده
كلاستر كه
توسط فايل
اولي اشغال
شده صرفنظر
مي شود.
بدين معنا
كه اگر يك
كلاستر
توسط
فايلي،
هرچند كوچك
اشغال شود
بقيه فضاي
كلاستر
مذكور براي
ذخيره
اطلاعات
فايلهاي
ديگر
استفاده
نمي شود و
به هدر مي
رود. به
همين دليل
اندازه هاي
كلاستر
كوچكتر از
لحاظ ذخيره
سازي
كارآمد تر
است چون
فضاي
بلااستفاده
كمتري
بوجود مي
آيد، اما
از لحاظ
كارايي
مناسب
نيستند.
فرض كنيد
كه يك
پرونده را
به تعداد
زيادي قطعه
كوچك تقسيم
كنيد و
آنها را در
كشوهاي
مختلف يك
كابينت
قرار دهيد.
اگر رئيس
اداره اين
پرونده را
بخواهد،
مجبور
خواهيد بود
كه چندين
كشو را باز
كنيد تا
صفحات
مختلف آن
پرونده را
بيرون
بياوريد؛
در صورتي
كه اگر بخش
زيادي از
آن در هر
كشو باشد
سرعت
دسترسي شما
به پرونده
بسيار
بيشتر مي
گردد.
كلاستر
ها بزرگتر
مي توانند
داده هاي
بيشتري را
نگه دارند
اين بدين
معني است
كه براي
بازيابي
آن، پي سي
كار كمتري
انجام مي
دهد و در
نتيجه به
طور
كارآمدتر و
سريعتر آن
را بازيابي
مي كند. در
يك سيستم
جديد،
كلاستر هاي
مرتبط با
هم كه
مربوط به
يك فايل
هستند در
كنار هم
ذخيره مي
شوند اما
با مرور
زمان اين
كلاستر ها
بر اثر
استفاده از
اطلاعات مي
توانند
پراكنده
شوند و در
مكانهاي
دور از هم
در ديسك
سخت ذخيره
شوند كه
اين خود
سرعت
بازيابي
اطلاعات را
كاهش مي
دهد. فرض
كنيد كه
شما براي
دسترسي به
تمام
بخشهاي يك
پرونده
مجبور
باشيد به
كشوهاي
متعددي در
كمدهاي
متفاوتي
سركشي كنيد
كه هيچ نظم
و ترتيب
خاصي در
چيدن آنها
اعمال نشده
باشد. اكثر
نگارشهاي
ويندوز
حاوي
برنامه
هايي جهت
تكه تكه
زدايي ديسك
(Disk Defragmenter ) هستند.
همچنين
برنامه هاي
مديريت
سيستمي
مختلفي كه
در بازار
موجود مي
باشند از
جمله
برنامه Norton
SystemWorks داراي اين
امكان مي
باشند. بخش Speed
Disk در
برنامه Norton
SystemWorks
داراي اين
توانايي
است. اين
برنامه ها
داده هاي
هر كلاستر
را بررسي
مي كنند و
بعد آنها
را از نو
ساماندهي
مي كنند تا
كلاستر هاي
مرتبط در
كنار هم
قرار
بگيرند.
پراكندگي
كلاستر ها
يك مسئله
مشترك
پارتيشنهاي
FAT
و
NTFS است.
اندازه
هر عضو FAT
اندازه
تعدادي را
كه مي
تواند پوشش
دهد مشخص
مي كند. اين
به نوبه
خود حداكثر
تعداد
كلاستر
هايي را كه
يك پارتيشن
مي تواند
داشته باشد
تعيين مي
كند و در
واقع
اندازه
كلاستر در
اندازه
ديسك سختي
كه
كامپيوتر
مي تواند
پشتيباني
كند نيز
نقش دارد.
اگر قصد
داريد كه
بيش از يك
سيستم عامل
را بر روي
كامپيوتر
خود نصب
كنيد لازم
است كه
ديسك سخت
خود را
پارتيشن
بندي كنيد.
هر پارتيشن
يك بخش
رزرو شده
از يك ديسك
است كه به
صورت يك
واحد يا يك
ديسك ( Drive
)
مستقل عمل
مي كند و
حاوي سيستم
فايل خودش
است. هر
ديسك مي
تواند يك
يا چند
پارتيشن
داشته باشد
و به هر
پارتيشن يك
اسم حرفي
درايو ( Drive ) نسبت
داده
مي شود.
سيستم
عاملهاي
مايكروسافت
هميشه
پارتيشن
بوت شدني ( Bootable
) را C:
مي
نامند.
همانگونه
كه براي
بايگاني
ركوردهاي
يك اداره
روشهاي
متفاوتي
وجود دارد
بيش از يك
روش نيز
براي ذخيره
اطلاعات بر
روي ديسك
سخت وجود
دارد. در
اوايل دهه 1990
مايكروسافت
ويندوز NT
را
انتشار داد
كه اولين
سيستم عامل
مايكروسافت
براي محيط
هاي اداري
است.
مايكروسافت
براي اين
كه ويندوز NT
را
با يونيكس
قابل رقابت
كند NTFS
(New Technology File System )
يا ( NT
Faile System
) را طراحي
كرد كه
قابليت
اعتماد،
امنيت و
كنترل
دستيابي
بهتري را
فراهم مي
كند و
قابليت
پشتيباني
از پارتيشن
با اندازه
هاي بزرگتر
را دارد.
همچنين
اندازه يك
فايل مستقل
در NTFS
تنها و
تنها به
اندازه
پارتيشني
كه در آن
قرار دارد
محدود مي
شود.
در
حال حاضر
جديدترين
سيستم فايل
WinFS است
كه مربوط
به ويندوز
لانگ هورن
مي باشد كه
قرار است
در سال 2005 به
بازار عرضه
گردد.
البته در
حال حاضر
نسخه بتا (ß
) ويندوز به
بازار عرضه
گرديده،
ولي جهت
اطمينان از
كاركرد
صحيح سيستم
خود بايد
تا آماده
شدن نسخه
نهايي صبر
كنيد.
در
بخش دوم
اين مقاله
به بررسي
جزئيات
سيستم
فايلها به
طور مجزا
مي پردازيم
·
بخش اول مقاله
·
بخش دوم مقاله
·
بخش سوم مقاله
·
بخش چهارم مقاله
·
بخش پنجم مقاله
|
